Vanmorgen na een heerlijk en uitgebreid ontbijt stapte we in de trein naar het eerste dorpje Riomaggiore. Een leuk dorpje met een winkelstraatje en heel veel kleine smalle straatjes met of zonder trappetjes.
Terwijl we door het dorpje heen liepen kregen we een mooi uitzicht op de haven en de Ligurische zee. Na een leuke wandeling besloten we om via de Via dell’Amore (het Pad van de Liefde) naar het volgende dorpje Manarola te lopen.
De Via dell’Amore is het alternatief voor de wandeling over de berg. Het is een vlakke wandeling langs de berg die de twee dorpen verbindt.
Manarola lijkt in veel opzichten op Riomaggiore. De huisjes, het smalle winkelstraatje naar boven en de prachtige uitzichten. De haven is wat groter en je kan er heerlijk zwemmen in de baaien.
Na Manarola verkend te hebben lieten we Corniglia en Vernazza even voor wat het was en hebben we de trein naar Monterossa al Mare genomen. Monterossa is het grootste en meest westelijke dorp van de Cinque Terre. Het heeft brede zandstranden en bestaat uit een nieuw en een oud deel.
Toen we uit de trein stapte zag het er meteen anders uit dan de andere twee dorpen,vlak en een strandje vol met parasols. We hebben hier lekker wat gegeten met als toetje een lekkere gelato.
Na ook het oude dorpje verkend te hebben besloten we het Sentiero Azzurro (het Blauwe Pad) naar Vernazza te lopen. We hadden de dorpjes nu wel gezien en wilde een leuke wandeling doen. Het blauwe pad is onderdeel van de officiële wandelroute. Het is ong 3,6 km lang een duurt zo een twee uur.
Het begon al met een pittige klim en er leek geen einde te komen aan de trappen die we omhoog moesten. Wel weer met super mooi uitzicht tussendoor. Toen bleek dat de wandeling nog niet begonnen was. Bovenaan gekomen moesten we ons kaartje laten zien en konden we verder.
Het begin van de .Sentiero Azzurro.
We zijn er bijna!
De haven is in zicht 🚢 alleen nog naar beneden (dachten we:))
Een hele gave wandeling waar het af toe echt echt afzien was en er geen einde kwam aan de klim. We hebben alle soorten paden gezien, bos, rotsen, bruggetjes, langs de afgrond. Omhoog, omlaag, elke stukje schaduw was een verademing. En toen we aan het einde dachten er te zijn kwam er als verassing nog een pittige klim. Al met al een hele gave wandeling.
Ook Vernazza is een heel leuk dorpje met leuke straatjes. Maar wat was het heerlijk om even m’n schoenen uit te kunnen doen zeg, haha.
Daarna nog even wat te eten gehaald en in de schaduw bij de haven gaan zitten.
Het was rond 18.00 uur en we wilden in ieder geval de zonsondergang zien vanaf Manarola. Dus daarvoor konden we nog even naar Corniglia, met de trein ben je er zo. Om het dorpje op een hoogte van 100 meter te bereiken kan je de 382 treden (de Lardarina) naar boven lopen. Maar aangezien we al vroeg op pad waren vanmorgen en een flinke wandeling achter de rug hadden besloten we het busje naar boven te nemen.
Gelukkig maar want dit dorpje waren we zo door. Het is het kleinste dorpje van de 5, en heeft geen haven. Door de hoge ligging heb je wel weer een fantastisch uitzicht.
Nu weer met de trein naar Manorola om de zonsondergang te zien. De zon ging om 21.06 onder maar toen we op het plekje aankwamen rond half 8 was het al aardig druk. Nog even snel wat te eten en drinken halen en daarna maar een plekje zoeken.
Toen we die dag eer in Manorola waren hadden we even op een bankje gezeten dat een beetje verstop lag. Dus toen we terugkwamen met wat te eten en drinken zagen we al dat alles vol was maar sluip door kruip door, gingen we het hoekje om en daar was ons bankje nog vrij. Dus heerlijk genieten en een mooie afsluiting van de dag. 22.00 moe maar ontzettend voldaan weer in onze kamer.
